Lifestyle ειδήσεις και παρασκήνια για την ελληνική και διεθνή σόουμπιζ

Γιώργος Αγγελόπουλος: Επιστολή προς τους θεατρόφιλους της Αθήνας

Με αφορμή την παράσταση της ΘΟΠ την Κυριακή 10/6 στο θέατρο Τζ. Καρέζη, 7.30μμ

Αγαπητοί φίλοι

Κατά την τρέχουσα εβδομάδα μού ζητήθηκε να συμμετέχω σε μια ομαδική συζήτηση μέσω της ηλεκτρονικής πλατφόρμας του ΕΑΠ για το μεταπτυχιακό πρόγραμμα που υλοποιώ στην ενότητα Θεατρική Γραφή. Το θέμα της συζήτησης ήταν «μια θεατρική παράσταση που χαράχτηκε στη μνήμη σας, η επίδραση που άσκησε πάνω σας βάσει των παραστατικών τεχνικών της, θέσης που πήρε πάνω σε ένα κοινωνικό ζήτημα και της αντίδρασης των θεατών στην παράσταση».

Η συμμετοχή μου σ’ αυτή τη συζήτηση σε συνδυασμό με την παράσταση της Θεατρικής Ομάδας Πύργου στην Αθήνα μού έδωσε και μια θαυμάσια ευκαιρία να σας προσκαλέσω να δείτε την παράσταση, για να γνωρίσετε τη δουλειά της ομάδας μας. Πρόκειται για «Το αμάρτημα της μητρός μου» του Γ. Βιζυηνού σε σκηνοθεσία της καθηγήτριας του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ Ευανθίας Στιβανάκη. Η παράσταση έχοντας αφετηρία το συγκεκριμένο διήγημα διατρέχει όλη τη ζωή του μεγάλου Έλληνα συγγραφέα.

Στο πλαίσιο της συζήτησης και σύμφωνα με το θέμα της, αρχικά και βασικά θα αναφερθώ στο λιτό, αφαιρετικό αλλά λειτουργικό σκηνικό που επιλέγει τα τελευταία χρόνια η Ευανθία και εκτελούν ο Νίκος και η Θέτις. Είναι απλοί κύβοι, γεωμετρικά σχήματα που λειτουργούν σε διαφορετικά επίπεδα. Γύρω και πάνω απ’ αυτά κινούνται οι ηθοποιοί. Το σκηνικό δεν παραπέμπει σε ηθογραφία ή ρεαλισμό και ακολουθεί το πρότυπο του μεγάλου Ρώσου σκηνοθέτη Μάγερχολντ, μια τεχνική αφαίρεσης που εφαρμόζεται στο θέατρο πάνω από 100 χρόνια, όπως δηλώνει η σκηνοθέτις.

Παράλληλα, το σκηνικό, για να εντάσσει το θεατή στα δρώμενα του έργου, συμπληρώνεται από φυσικά στοιχεία (π.χ. φέτος έχουμε κλαδιά), γιατί δε θέλει να είναι ζωγραφισμένο και προφανώς άψυχο. Βέβαια, το λειτουργικό αυτό σκηνικό αναδεικνύεται από τους κατάλληλους φωτισμούς στη σκηνή δημιουργώντας ένα άριστο αισθητικό αποτέλεσμα. Επιπρόσθετα, υποστηρίζεται και από ανάλογα με το κλίμα του έργου κοστούμια, που δεν είναι έτοιμα, αλλά ράβονται ή μεταποιούνται κάθε χρονιά με υπεύθυνη την Ευρυδίκη.

Όσο για το αν το έργο μας πήρε θέση πάνω σε ένα κοινωνικό ζήτημα και για την αντίδραση των θεατών, μπορείτε να ρωτήσετε οποιονδήποτε στον Πύργο. Θα σας πει πως ένιωσε συγκίνηση και ταυτίστηκε με τους ήρωες, ότι βίωσε τον αριστοτελικό «έλεο», το «φόβο» και την «κάθαρση», ότι βγήκε βελτιωμένος από το θέατρο, γιατί κάθε μας παράσταση είναι και μια «διδασκαλία». Για παράδειγμα, πέρυσι είχαμε τον ανεκπλήρωτο έρωτα στην «Γκόλφω» του Σπ. Περεσιάδη ενώ φέτος το δράμα της μητέρας που πλάκωσε το παιδί της λίγο μετά τη γέννα, γεγονός που τη στοιχειώνει σε όλη της τη ζωή.

Αναμφισβήτητα, η επίδραση κάθε παράστασης στο μυημένο θεατρικό κοινό της πόλης μας είναι ευεργετική. Κάθε χρονιά το κοινό έρχεται σε επαφή με διαφορετικές ιστορικές συνθήκες της Ελλάδας. Οι παραστάσεις μας-όπως και η φετινή-έχουν σχέση με κοινωνικά και πολιτικά γεγονότα. Λόγου χάρη, γνωρίσαμε την κοινωνία του ’60 μέσω της «Αυλής των θαυμάτων», τα ήθη της Ζακύνθου με το «Βασιλικό», την περίοδο της Κατοχής με το «Οι Γερμανοί ξανάρχονται» και την Ελλάδα του Χ. Τρικούπη με τα «Εφήμερα» του Ροϊδη.

Επομένως, η δουλειά που παράγει η ομάδα κάθε φορά συνδέεται με τη συλλογική μνήμη, η οποία όμως με τη συνδρομή των τεχνικών ευρημάτων μεταφέρεται στο σήμερα και αποκτά κοινωνική συγχρονικότητα. Για να μη θυμηθώ την παράσταση «Σμύρνη, μνήμες» με μαρτυρίες των προσφύγων-προγόνων συμπολιτών μας, την οποία ανεβάσαμε πριν 3 χρόνια, τότε που άρχισε ο αιματηρός πόλεμος στη Συρία…

Τέλος, το πιο σημαντικό πλεονέκτημα της δουλειάς της σκηνοθέτιδος, το οποίο ως φιλόλογος είμαι σε θέση να αναγνωρίσω, είναι το ότι η σκηνοθέτις έχει και το ρόλο του συγγραφέα του έργου. Διαμορφώνει το κείμενο έχοντας στο μυαλό της και το πώς αυτό θα λειτουργήσει σκηνικά. Το αποτέλεσμα είναι συμμετρικό, ισορροπημένο και πειθαρχημένο. Όλα ξεκινούν από το κείμενο, το οποίο επικουρούν τα τεχνικά μέσα δημιουργώντας ένα αρμονικό σύνολο.

                                                                                    Με τιμή

                                                   Γιώργος Αγγελόπουλος, φιλόλογος, μέλος της ΘΟΠ

ΥΓ. Αν νομίζετε πως ήμουν κάπως υπερβολικός, μπορούμε να το συζητήσουμε μετά το τέλος της παράστασης!